غزه قره العین مقاومت است و سفره پهنش تا ابد میزبان گفتوشنود آزادگان…
«عین» راوی حسوحال شیرین رفاقت با خداست؛ حالوهوای سفرههای سحری و افطار، قدمبرداشتن در دستههای عزاداری و تماشای تعزیهها، نشاط چراغانی و آبزدن کوچهها، مزهی دلچسب نذری و خوشنویسی با دارچین روی شلهزرد، پناهبردن به دعاهای مادر و اشک پدر در ورودی حرم؛ همهوهمه کاغذ شدهاند و عین را ساختهاند. در کوچهی عین، رنگوبوی خدا و اهلبیت جاریست.
عین یک مجله ادبیآیینی است. زبانی روان و گویا دارد، از کلیشه و شعار فاصله میگیرد و با تمرکز بر تجربهزیسته و روایت شخصی و قصه، آیین را به جزئیات روزمره متصل میکند و به دنبال گفتن از حضور خدا در تصمیمها، ترسها، امیدها و در لحظهلحظهی زندگی آدمهاست؛ نه فقط در مسجد و سر سجاده. روش عین نمادین است و در هر شماره با انتخاب یک نماد و مفهوم آیینی، از موضوع و ایدهای محوری صحبت میکند.
سفرههای گفتوگو
رادیو عین در این شماره میزبان گفتوگوهایی شنیدنی با سفرهداری شبیه همه مردم، درباره سفره و همنشینی بود. افطار مخفیانه، سحریهای خوابآلوده، زائران همسفره در غربت، سفرههای نامنظم شیر شمال و روایتها و یادداشتهای دیگر از نویسندگان مختلف از روایتهای این شماره بودند.
نویسندگان
سعید طاووسی مسرور، مصطفی حسینی، حسام کمالی، فاطمه کهنپور، محمدحسین امیدی، علیرضا بزمآرا، نرجس شکوریانفرد، زهره صابر، محمدرضا بیات، لیلا حاجی حسینی، سپیده ناصری، کوثر ادیب، فاطمهسادات شیخالاسلامی، محمدسعید صفاری، انسیه محمدجوادی، فاطمهسادات رئیسی، دکتر مصباحالهدی باقری، سیدمهدی حسینی رکنآبادی، مهدی عفتی، هوشنگ جاوید، محدثه شعبانی، محمدتقی جلایر سرنقی، مهدی کهکی، عارفه واعظ شهیدی، احمدرضا کوکب، یوسف رحیمی، حسین گلیآبادی، مهدی خیامیان، سجاد فیروزی، حنانه عصار
علیرضا –
عالیییی اصلاً انتظار نداشتم از یه کتاب ساده همچین احساسی بگیرم