بررسی نسبت‌های مکان آیینی و مکان نمایشی در شبیه خوانی دوره ناصری بر اساس نظریه شکنر

اساسا یک آیین مذهبی چند فرهنگی است که در آیین‌های نمایشی ایرانی صاحب مکان اجرایی بوده است که با ساختاری مرکزگرا محل اجرای نمایش آیینی عاشورایی است که تا قبل از ایجاد تکایا، مراسم عزاداری در بقاع متبرکه، کاروان سرا، میادین، صحن امامزاده ها، بازار و کوچه ها برگزار می شد. نتیجه گیری: از دیدگاه شکنر محیط همانگونه که مورد استفاده مجریان قرار می گیرد، قابل دستیابی نیز برای تماشاگران است. در تعزیه نیز تماشاگران در حلقه ای گرداگرد یکدیگر می ایستند و همزمان مقدمات اجرا را که همان نوحه خوانی همزمان با بازیگران، گریستن هنگام نمایش دادن مصائب معصومین، فرستادن صلوات همگام با تعزیه گردان، مورد لعن قرار دادن اشقیا و.... در اجرای آن نقش دارند.