بررسی تطبیقی نظریه علی شریعتی و ابن خلدون درباره عاشورا

از نگاه شریعتی، در طول قرن های گذشته به جای آنکه به واقعه عاشورا به عنوان یک منبع بزرگ تاریخی، انسانی، اخلاقی و نقد دینی پرداخته شود، فقط به گریه و شمردن اسباب مظلومیت امام حسین (ع) پرداخته شده است .و از دردها و رنج های امام، بی خبر عبور کرده ایم. البته منظور دردهای جسمانی نیست، مسلماً درخواست امام از بازماندگان عاشورا این بود که سِرّ ماجرا را زبان به زبان بیان کنند ، و مردم را به حق دعوت نمایند، چشم های خفته را بیدار کنند ،تا جهان و آدمیان در ارزیابی رویدادهای اطراف خود، از اندیشه به جای احساس سود جویند. شریعتی کسی بود، که از این منظر به واقعه عاشورا پرداخت. در مقابل ابن خلدون نگاه جانبدارانه و ناقصانه ای از واقعه عاشورا داشت. گزارش‌ ابن‌ خلدون‌ از سانحه عاشورا بسیار مختصر و نیمه‌ تمام‌ رها شده‌ و تحولات‌ شهر کوفه‌ در دوره‌ ابن‌ زیاد و اصل‌ واقعه‌ کربلا به‌ طور مطلق‌ مورد اشاره‌ قرار نگرفته‌ است‌.