«عین» راوی حس‌وحال شیرین رفاقت با خداست؛ حال‌وهوای سفره‌های سحری و افطار، قدم‌برداشتن در دسته‌های عزاداری و تماشای تعزیه‌ها، نشاط چراغانی و آب‌زدن کوچه‌‌ها، مزه‌ی دلچسب نذری و خوشنویسی با دارچین روی شله‌زرد، پناه‌بردن به دعاهای مادر و اشک پدر در ورودی حرم؛ همه‌وهمه کاغذ شده‌اند و عین را ساخته‌اند. در کوچه‌ی عین، رنگ‌وبوی خدا و اهل‌بیت جاری‌ست.
عین یک مجله ادبی‌آیینی است. زبانی روان و گویا دارد، از کلیشه و شعار فاصله می‌گیرد و با تمرکز بر تجربه‌زیسته و روایت شخصی و قصه، آیین را به جزئیات روزمره متصل می‌کند و به دنبال گفتن از حضور خدا در تصمیم‌ها، ترس‌ها، امیدها و در لحظه‌لحظه‌ی زندگی آدم‌هاست؛ نه فقط در مسجد و سر سجاده. روش عین نمادین است و در هر شماره با انتخاب یک نماد و مفهوم آیینی، از موضوع و ایده‌ای محوری صحبت می‌کند.
در شماره چهارم نشریه عین، از «نخ»هایی گفته‌ایم که خودشان را گره می‌زنند به همه علقه‌ها و علاقه‌ها و دستگیری می‌کنند از همه چشم به راه‌ها و جان می‌بخشند به همه کم‌جان و بی‌جان‌ها… از آن‌ها که مثل همین نخ‌ها در گوشه‌های هیأت‌ها و روضه‌ها، جان می‌گیرند و با خداوندشان خلوت می‌کنند. سر و صدای بلندی ندارند، آن‌چنان نمود و نمایشی هم از آن‌ها نمی‌بینیم اما دنبال پناهگاهی می‌گردند که آرامش را به خلوتشان بیاورد… از آن‌ها که خیلی دویده‌اند و جستجو کرده‌اند تا آنچه به مذاق انسانی‌شان می‌خورد را بیابند و به سکون و آرامش برسند… نخ‌ها همه ارتباط‌ها و اتصالاتی هستند که در شلوغی‌‌های روزگار، خدا برایمان قلاب می‌کند تا گرفتار پایین‌ها نمانیم و به اوج، بالا برویم.
پونز عاقبت بخیر، مشاهدات تاریخی یک نخ، دیگر گریه نمی‌کنم، نخ‌های رنگی پارچه‌های سیاه، حاج قاسم در فرانسه، لازمِ خدمت، میترا؛ سکانس فینال، از روایت‌های این شماره هستند. اتصال با نخ نامرئی؛ گفت‌وگو با حاج حسین یکتا و اجتماع تارها و پودها؛ گفت‌وگو با کربلایی محمدحسین پویانفر نیز مصاحبه‌های این شماره را تشکیل داده‌اند.
نویسندگان
انسیه محمدجوادی، ریحانه احمدزاده، حنانه عصار، علیرضا بزم‌آرا، فاطمه‌سادات شیخ‌الاسلامی، محمدرضا بیات، مریم برادران، احمدرضا کوکب، فاطمه‌سادات رئیسی، کوثر ادیب، محمدحسین لشکری، امیرمحمد احمدیان، نرجس شکوریان‌فرد، سجاد فیروزی، ریحانه مهدی‌ئی، هوشنگ جاوید، زهرا مرادی، زهره صابر، دکتر مصباح‌الهدی باقری، ساجده شکری، محمدحسین امیدی، حسام کمالی، هدیه احمدیان
علیرضا –
صادقانه بگم با دیدن جلدش توقع زیادی نداشتم، ولی غافلگیر شدم
علی –
داستان حاج قاسم در فرانسه عالی بود.