به مناسبت ۱۵ اردیبهشت، که از طرف رهبر شهید به عنوان روز بزرگداشت شیخ صدوق نامگذاری شده است:
از جمله افرادی که به معنای واقعی کلمه نقش مهمی در احیاء امر اهلبیت علیهمالسلام داشته، محمد بن علی بن حسین بن بابویه قمی معروف به «ابن بابویه»، یا همان «شیخ صدوق» است. تولد ایشان در حدود سال ۳۰۵ هجری قمری و به دعای امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بوده و ماجرای آن در کتاب «کمال الدین و تمام النعمه» ایشان آمده است.
پدر ایشان هم از علمای شیعه بودهاند و کتاب «الامامه و التبصره من الحیره» به یادگار از ایشان به جای مانده است. خود شیخ صدوق به برکت دعای امام زمان تألیفات بسیاری داشتهاند که عموم آنها بر محور روایات اهلبیت علیهمالسلام است. از این جهت میتوان ایشان را احیاگر واقعی امر اهلبیت علیهمالسلام دانست.
از جمله آثار به جای مانده از ایشان میتوان به «عیون اخبار الرضا علیهالسلام»، «معانی الاخبار»، «ثواب الاعمال و عقاب الاعمال»، «علل الشرائع»، «الخصال»، «من لایحضره الفقیه» (که جزء کتب اربعهٔ شیعه محسوب شده) و «التوحید» اشاره کرد. ناگفته نماند که ایشان آثار بسیاری داشتهاند که حوادث روزگار، موجب محرومیت ما از برخی از این آثار شده ولی با این وجود، در میان آثار علمای متقدم، بیشترین اثر متعلق به ایشان است. به همین جهت ایشان را «رئیس المحدثین» نامیدهاند.
شیخ صدوق سرانجام پس از سالها تلاش در جهت احیاء امر اهلبیت علیهمالسلام و نشر علوم ایشان، در سال ۳۸۱ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. مزار شیخ صدوق در شهرری در قبرستانی که به همین نام (ابن بابویه) مشهور است، قرار دارد که امروزه زیارتگاه عاشقان و محبان اهلبیت علیهمالسلام است. در دوران معاصر، مرحوم استاد علیاکبر غفاری به دلیل ارادتی که به این عالم بزرگوار داشتهاند، به ترجمه و تصحیح آثار به جای مانده از ایشان پرداخته و نامشان در کنار این عالم ربانی میدرخشد.
دکتر محمدمهدی کهکی؛ پژوهشگر اندیشکدهٔ مطالعات حسینی