قصه‌های پنهان،
در جزئیات کوچک زندگی

تاسوعای آن سال، قلب کوچکم هوای تعزیه داشت. پاسخ بهانه‌گیری‌هایم نمایشگاهی بود که توی شهرمان علم کرده بودند. با لپ‌های بادکرده و اخم‌های توی هم چادر مادرم را گرفته بودم تا لالوی آدم‌هایی که کیپ تا کیپ ایستاده بودند گم نشوم. چشم‌های لرزانم روی ماکت بزرگی که دست نداشت و خون از بازوهایش شره می‌کرد، […]

همان بارِ اولی که تیزی چاقوی میوه‌خوری بافت انگشت کودکانه‌ام را تا عمق شکافت و خون از بین شکافش جوشید بیرون، این سؤال در ذهنم نقش بست که: «چرا قرمز؟!» قضیه مال خیلی وقت پیش است؛ از آن خاطرات محو و مبهم سال‌های کودکی. یک تی‌تاپ کوچک را بین دو انگشت گرفته بودم و داشتم […]

صبح نهم اردیبهشت ۱۴۰۵؛ میلاد امام رضا علیه السلام صف چایخانهٔ امام حسن علیه السلام کیلومتری بود. آخرین نفری که می‌رفت توی صف، می‌دانست که دو ساعتی باید بایستد؛ ولی ما صاف رفتیم کنارِ خودِ چای‌خانه، دو تا سرفه کردیم، یکم برای خادمش دولا شدیم که یعنی خیلی مخلصیم و او هم گفت بفرمایید! من […]

رد این خون باید از زندگی این دو عروس جوان پاک می‌شد؛ اما چه‌طوری؟ کار هر روزشان بود، لخ‌لخ‌کنان خودشان را می‌کشاندند توی قبرستان و تا غروب می‌نشستند. یکی سر سنگ قبری خالی و دیگری سر قبری با جنازۀ تکه‌پاره. نقطۀ اشتراکشان شده‌ بود حجلۀ سیاه‌ شویشان و رخت عزای تنشان. نه که به میل […]

چگونه نگذاریم «کلیشه» متنمان را بکشد؟ تصور کنید در حال خواندن یک داستان هستید. بیش از یک‌سوم داستان را خوانده‌اید و در حساس‌ترین بخش قرار دارید. همان قسمتی از ابتدا منتظرش بوده‌اید. سطر به سطر پیش می‌روید و بوووم! قهرمان داستان با قدرت‌های خارق‌العاده‌اش در اقناع دیگران، یکی‌یکی مسائل را حل می‌کند. او از میدان […]

  اولین بار، هفت‌ساله بودم که روی شبکه‌های امامزاده خنداب ــ امامزاده‌ای در اطراف قزوین که جد من است ــ متوجه گره‌های پیوستهٔ پارچه‌های سبز شدم. از آن پارچه‌های سبزی که در بازارهای مشهد، قم و کربلا می‌فروشند دیده‌اید؛ همان‌هایی که نوجوان‌های تخسِ مشهدی می‌خواهند به آدم قالب کنند. مرموز بود. خرافه می‌گوید اگر زائر […]